اواخر سال 86 یا اوایل سال 87 بود که کافه پیانو شد کتاب پرفروش سال ، توی تمام وبلاگا و سایتا که می رفتی حرف از کافه پیانوی فرهاد جعفری بود . خوب می دونستم الان یه جو خواص حاکمه و ممکنه این تبلیغ ها کاذب باشه برای همین گذاشتم نمایشگاه کتاب امسال . پیش خودمم گفتم ؛ این همه تبلیغ برای خوب بودن یه رمان و این همه نوشته و چه چه چه دال بر این هست که این رمان باید تهش باشه .

نمایشگاه کتاب امسال که شروع شد ، بعد از خریدن یه دیوان حافظ که توسط استاد بادکوبه ای جمع آوری شده بود و یه دیوان کامل شمس تبریزی که من عاشق اشعارش هستم ، خودم رو رسوندم به قرفه نشر چشمه و کافه پیانو یکی از رمان های انتخابیم بود که خریدم .

تقریبا الان دو هفته هست که کتاب رو گرفتم دستم تا تمومش کنم و ببینم این کتاب پرفروش سال 86 و کتاب برگزیده نظر سنجی روزنامه اعتماد چی بوده و هست که تازه به چاپ بیستم هم رسیده و الان بعد از تموم کردن کتاب دیدم هیچی ، یعنی به معنای کامل کلمه، هیچی .

یه داستان خیلی کسل کننده که منو همش یاد وبلاگ توکانیستانی و بعد هم وبلاگ کافه تیتر که وبلاگ یه زوج ژورنالیست بود که بعد از بسته شدن روزنامه ها و بیکاری های پی در پیشون تصمیم به باز کردن یه کافی شاپ گرفتن و اسمش هم گذاشتن کافه تیتر ، تا هر از چند گاهی اهالی هنر و قلم تو این کافه دور هم جمع بشن؛ می انداخت .

کافه پیانو هم در اصل داستان مردی روزنامه نگار هست که روزنامه‏ش فروش نمیره و تصمیم می گیره یه کافه باز کنه و البته یه دختر به نام گل گیسو داره ، داستان تا اواسط خیلی آروم و کسل کننده پیش می ره تا وقتی که به قول خود نویسنده پای یه زن حالا می خواد واقعی باشه یا می خواد مجاز و فانتزی باشه میاد وسط .

البته داستان پاراگراف های زیبایی هم داشت , مثل جایی که نویسنده می گه ما وقتی دلمون واسه هم دیگه تنگ می شه و اون آدمه هم نباشه ، لباسشو بو می کنیم یا می ریم تو کمدش می شینیم و یه دل سیر تمام لباساشو بو می کنیم و این جور می شه که دلتنگیون کمتر می شه .

همین .